مزایای دستگاه اکسیژن ساز

دستگاه اکسیژن ساز چیست؟

دستگاه اکسیژن ساز یک دستگاه پزشکی است که برای کمک به بیمارانی که دچار مشکل در تنفس هستند، استفاده می ‌شود. این دستگاه به بیماران اکسیژن تمیز و غنی شده راه می ‌دهد تا نیاز تنفسی آن ها را تامین کند. با این حال مهم است که بیماران تحت نظارت و کنترل پزشک خود باشند و دستگاه را با دقت و به درستی استفاده کنند.

مزایای دستگاه اکسیژن ساز نسبت به کپسول اکسیژن:

دستگاه اکسیژن ساز و کپسول اکسیژن هر دو روشی برای تأمین اکسیژن به بیماران می ‌باشند. اما دارای مزایا و معایب متفاوتی هستند. مزایای دستگاه اکسیژن ساز بیمارستانی نسبت به کپسول اکسیژن عبارتند از:

1. عدم محدودیت در تأمین اکسیژن: دستگاه اکسیژن ساز بیمارستانی با اتصال به سیستم خطی اکسیژن بیمارستان، تأمین نا محدودی از اکسیژن را فراهم می ‌کند. در حالی که کپسول اکسیژن حجم محدودی از اکسیژن را در خود نگهداری می ‌کند و با تمام شدن این حجم، نیاز به تعویض کپسول دارد.
2. قابلیت تنظیم دقیق غلظت اکسیژن: با دستگاه اکسیژن ساز بیمارستانی، می ‌توان غلظت اکسیژن تولید شده را بطور دقیق تنظیم کرد، بنابراین برای هر بیمار می ‌توان غلظت مناسب را تأمین کرد. در حالی که کپسول اکسیژن معمولاً غلظت استانداردی از اکسیژن را تأمین می‌ کند و تنظیمات دقیقی ندارد.
3. صرفه ‌جویی در هزینه: دستگاه اکسیژن ساز با تولید اکسیژن به صورت مداوم، از لحاظ هزینه کمتری نسبت به خرید و تعویض مکرر کپسول‌ های اکسیژن می ‌باشد.
4. عدم نیاز به تعویض مداوم: در دستگاه اکسیژن ساز نیازی به تعویض مکرر کپسول اکسیژن و صرف هزینه برای خرید آن ها ندارید.
5. فعالیت بدون محدودیت زمانی: با استفاده از دستگاه اکسیژن ساز بیمارستانی، بیماران می ‌توانند بدون هیچ محدودیت زمانی از اکسیژن استفاده کنند. زیرا دستگاه به طور مداوم اکسیژن تأمین می ‌کند.

دستگاه اکسیژن ساز چگونه اکسیژن را از هوای محیط جدا و تغلیظ می کند؟

دستگاه اکسیژن ساز یک نوع تجهیزات پزشکی است که برای تأمین اکسیژن خالص و مستمر برای بیمارانی که نیاز به کمک تنفسی دارند، استفاده می شود. این دستگاه با استفاده از یک پمپ، هوای محیط را به درون خود مکیده و با گذراندن آن از یک محفظه حاوی پودر زئولیت، اکسیژن را از نیتروژن و سایر گاز های موجود در هوا جدا و تغلیظ می کند. پودر زئولیت یک نوع سنگ دانه دار است که قابلیت جذب نیتروژن را دارد. با افزایش فشار هوا، نیتروژن به سطح زئولیت متصل شده و اکسیژن با خلوص بالا از طرف دیگر آن عبور می کند. با کاهش فشار هوا، نیتروژن از زئولیت جدا شده و به هوای خارج از دستگاه منتقل می شود. این فرآیند به صورت نوسانی و در دو محفظه مجزا انجام می شود تا تولید اکسیژن پیوسته و بدون وقفه باشد.

دستگاه اکسیژن ساز چه ظرفیت هایی برای تولید اکسیژن دارد؟

دستگاه اکسیژن ساز در ظرفیت ‌های مختلفی برای تولید اکسیژن عرضه می ‌شود. ظرفیت دستگاه اکسیژن ساز معمولاً به صورت لیتر در دقیقه (LPM) یا متر مکعب در ساعت (m³/h) تعیین می ‌شود. برخی از ظرفیت‌ های معمول اکسیژن ساز عبارتند از:

1. 5 لیتر در دقیقه (5 LPM): این ظرفیت یکی از معمول‌ ترین ظرفیت‌ ها برای تولید اکسیژن در دستگاه ‌های خانگی است. آن را معمولاً برای بیماران دارای مشکلات تنفسی در مراحل متوسط یا بالایی از بیماری ‌های ریوی مانند بیماری‌ های مزمن انسدادی ریه (COPD) استفاده می‌ کنند.
2. 10 لیتر در دقیقه (10 LPM): این ظرفیت بیشترین ظرفیت رایج برای تولید اکسیژن در دستگاه ‌های خانگی است. آن را معمولاً برای بیماران دارای مشکلات تنفسی شدیدتر یا نیاز بیشتر به اکسیژن از معمول استفاده می‌ کنند.
3. 15 لیتر در دقیقه (15 LPM) یا بیشتر: این ظرفیت معمولاً در دستگاه ‌های بیمارستانی یا جراحی استفاده می ‌شود. این ظرفیت برای بیماران دارای مشکلات تنفسی بسیار شدیدتر یا نیاز فوری به اکسیژن بالا می ‌باشد.

همچنین توجه داشته باشید که ظرفیت دستگاه اکسیژن ساز ممکن است در نوع و مدل دستگاه وابسته به سازنده و بازار مبادله، متفاوت باشد. بهتر است با توجه به نیاز پزشکی بیمار و مشورت با تیم پزشکی، ظرفیت مناسبی را برای دستگاه انتخاب کنید.

نحوه تنظیم جریان و خلوص اکسیژن:

برای تنظیم جریان و خلوص اکسیژن، دستگاه اکسیژن ساز دارای دو قسمت اصلی است. فلومتر (Flowmeter) برای تعیین مقدار جریان هوای خروجی از دستگاه به بیمار استفاده می شود. فلومتر دارای یک کلید چرخان است که با چرخاندن آن، مقدار جریان هوا را بر حسب لیتر بر دقیقه تغییر می دهد. برای تنظیم جریان هوا، باید به توصیه پزشک و نشانگر فلومتر توجه کرد.

خلوص سنج (Oxygen Analyzer) نیز برای نشان دادن درصد خلوص اکسیژن خروجی از دستگاه استفاده می شود. خلوص سنج دارای یک صفحه نمایش ال سی دی است که با رقم های قابل خواندن، درصد خلوص اکسیژن را نشان می دهد. برای تنظیم خلوص اکسیژن، باید به توصیه پزشک و نشانگر خلوص سنج توجه کرد.

دستگاه اکسیژن ساز چه نوع نازل یا ماسک برای انتقال اکسیژن به بیماران دارد؟

برای انتقال اکسیژن به بیمار، دستگاه اکسیژن ساز معمولا از یک نوع نازل یا ماسک استفاده می کند. نازل یا ماسک باید به طور مناسب به دستگاه وصل شده و بر روی بینی و دهان بیمار قرار گیرد. نازل یا ماسک می تواند تنها بینی و دهان را پوشش دهد یا سراسر چهره را بپوشاند. این نازل یا ماسک ممکن است از پلاستیک، سیلیکون، کائوچو ساخته شده باشد بسته به نوع و شدت نارسایی تنفسی بیمار، نوع نازل یا ماسک مناسب توسط پزشک تعیین می شود. برخی از انواع رایج نازل یا ماسک عبارتند از:

• نازل بینی: این نوع نازل دارای دو قطعه کوچک است که در هر دو سوراخ بینی قرار می گیرند. این نوع نازل مناسب برای جریان هوای کم و خلوص اکسیژن پایین است.
• ماسک ساده: این نوع ماسک دارای یک جیب کشیده شده است که روی دهان و بینی قرار می گیرد. این نوع ماسک مناسب برای جریان هوای متوسط و خلوص اکسیژن متوسط است.

نگهداری از دستگاه اکسیژن ساز:

برای نگهداری و تعمیر و نظافت دستگاه اکسیژن ساز، مراقبت منظم و رعایت توصیه ‌های سازنده بسیار مهم است. حتماً دستور العمل‌ ها و راهنمایی ‌های سازنده را بررسی کنید و به آن ها عمل کنید. این شامل نحوه استفاده، تعمیر و نگهداری صحیح دستگاه است. هنگام استفاده از دستگاه، مطمئن شوید که تنظیمات صحیحی را برای غلظت اکسیژن و دبی جریان تنفسی انتخاب کرده ‌اید. معمولاً پزشک شما یا فراهم کننده تجهیزات پزشکی می ‌توانند به شما راهنمایی کنند.

دستگاه اکسیژن ساز باید در محیطی قرار گیرد که تهویه مناسبی داشته باشد. از قرار دادن دستگاه در مکان‌ های بسته و خیلی گرم یا سرد خودداری کنید. همچنین اطمینان حاصل کنید که دستگاه برای تهویه مناسب، فاصله کافی از دیوارها، مبلمان و قطعات دیگر دارد. دستگاه اکسیژن ساز باید به طور منظم تمیز شود. قبل از هر نگهداری یا تعمیر، دستگاه را خاموش کنید و بر مبنای دستورالعمل سازنده، آن را تمیز کنید. فیلترها و قسمت ‌های قابل جدا شدن می‌ توانند مورد تمیز کردن و تعویض واقع شوند.